Nakit yönetimi, işletmenin mevcut ve öngörülen nakit giriş ve çıkışlarını zaman, tutar ve kaynak bazında planlayarak; likidite ihtiyacını kesintisiz karşılamayı, nakit fazlalarını optimum getiri ile değerlendirmeyi ve nakit açığı riskini en düşük maliyetle yönetmeyi amaçlayan mali yönetim fonksiyonudur. Bu kapsamda nakit yönetimi; yalnızca kasa ve banka bakiyelerinin izlenmesini değil, tahsilat ve ödeme süreçlerinin koordinasyonunu, nakit akış projeksiyonlarının hazırlanmasını, kısa vadeli finansman ve mevduat kararlarının alınmasını ve tüm bu süreçlerin kontrol ve raporlama mekanizmalarıyla desteklenmesini de içerir. Bu yönüyle nakit yönetimi, ileriye dönük risklerin, fırsatların ve finansal esnekliğin yönetildiği dinamik bir karar alanıdır.

Finans literatüründe sıkça vurgulan “Cash is the king” yaklaşımı, özellikle dalgalı ve kriz dönemlerinde likiditenin işletmeler için en değerli kaynak olduğunu göstermektedir. İşletmelerin olmazsa olmaz hedefi olan karlılığa aşırı odaklanılması ve kısa vadede nakit giriş ve çıkış döngüsünün sağlıklı yönetilememesi; tahsilat gecikmeleri, operasyonel yükümlülüklerin karşılanamaması ve mevduatların zaman değerinin korunamaması gibi ciddi finansal sorunlara yol açabilmektedir. Bu nedenle nakit yönetimi, modern mali yönetimin en stratejik fonksiyonlarından biri hâline gelmiş, işletmenin sürdürülebilirliği ve finansal sağlığının en temel belirleyici unsurlarından biri olmuştur.

İşletmenin faaliyet alanı ve ölçeğine bağlı olarak değişmekle birlikte, nakit yönetiminin omurgasını banka hesapları ve mevduatlar oluşturur. İşletmelere ciddi parasal esneklikler, ticari fırsatlar, denetim risklerine takılmama ve şirket sahiplerinin şirket dışı ihtiyaçları için serbest kullanım imkanı sunan nakit kullanımı ise, çeşitli mevzuat hükümleri ile sınırlandırmıştır. Ayrıca, nakdin getiri elde edilecek alanlarda değerlendirilememesi ve suistimal riskleri nedeniyle ciddi finansal kayıplar ile de karşılaşılabilmektedir. Bu nedenlerle, işletmelerin nakit para ile işlem yapması ve kasalarında nakit para tutmaları, içerdiği risk unsurları ve getiri kaybı nedeni ile zorunluluk haricinde tercih edilmemelidir.